BİR ARKADAŞIMIZI KAYBETTİK

Güzel bir insandı. Bu devirde zor bulunan bir insan…

Geçen Pazar, gece saat: 23:00 gibi eşim facebook’ta gezinirken gördü acı haberi.

Şaşkınlık, inanamama, üzüntü….

Duygular peş peşe geldi. O gece olayı kavrayamadım. Sanki bir şaka yapılmıştı. Phuket adasında denize girmiş ve boğulmuş. 2,00 mt’ye yakın boylu, dalyan gibi, daha hayatının baharında bir insan nasıl olabilir?

Yurtdışı ile bağlantılı çalışan, yılın bir kısmını işi nedeniyle evinden uzakta geçiren bir iş adamıydı. Benim bildiğim Türkçe hariç, üç dili etkin bir şekilde kullanan, mesleğinde başarılı, kendi şirketini yakın tarihte kurmuş, piyasada tutunmak için çabalayan, kendi değimiyle günde 18 saat çalışan bir insandı.

Hafta sonlarında bulunduğu yerleri gezmeye, insanları, yaşayış tarzlarını, kültürlerini öğrenmeye çalışırdı. Döndüğünde fotoğrafları ile bize oraları anlatırdı.

Güzel eşine ve kızına bağlı, sıcakkanlı, nazik, efendi bir insandı. Arkadaşlarına “Kardeşim” diye hitap eden, “gidiyorum, ne istersin, ne getireyim sana “ diye gönül alan bir insandı.

Gazetelerde çıkan haberlerine inanamadım. Haber yapan kişiler sanki oradaymış, yanındaymış gibi yazmışlar. Güya dev dalgaların olduğu bir denizmiş, arkadaşımız tüm uyarılara rağmen bana bir şey olmaz demiş girmiş.

Oysa yanında olan 4 arkadaşı denizin sakin olduğunu kıyıda hiçbir önlem olmadığını, hep beraber sığ bir yerde olduklarını anlatmışlar. Dalgalar gelip Yalçın’ı aldığında, kurtaramamışlar.

Ecel gelince, her şey bahane.

Arkadaşım, sen rahat uyu, mekanın cennet olsun. Güzel eşin ve güzel kızına sabır diliyorum.